
بازگشت «هوشنگ امیراحمدی» با دستور رئیسجمهور احمدینژاد به تهران و مکلف شدن دانشگاهها و مراکز پژوهشی کشور به همکاری با این جاسوس سرشناس CIA ماجرای کوچکی نبود که اصولگرایان با بیتفاوتی از کنار آن بگذرند و آغاز سال 1387 آبستن حوادث تلخی بود؛ نقطه آغاز تراژدی یک رئیسجمهور محبوب.
نامه شماره 519/16 مورخه 26 فروردین 1387 قائم مقام وزیر علوم خیلی زود به دست روزنامه «کیهان» رسید299 و از دل آن یک «خبر ویژه» جنجالی درآمد که در واقع، اولین هشدار جدیِ دردمندانه اصولگرایان به رئیسجمهور احمدینژاد بود تا در دام پیچیده جاسوسان کهنهکار غرب نیفتد.300
شناختِ «کیهان» از «هوشنگ امیراحمدی» به دهه 1370 بازمیگشت و نخستین ردپای او پس از دوم خرداد در ملاقات «عباس عبدی» (نظریهپرداز اصلاحطلبان) با «باری روزن» (وابسته فرهنگی آمریکا در ایران و از گروگانهای سفارت) آشکار شد.301 امیراحمدی از سال 1377 در کنار یکی از رابطان «ریچارد فرای» در «شورای آمریکا- ایران» هماهنگی این ملاقات را برعهده داشت302 و سرانجام سال 1378 عبدی و روزن در مقر یونسکو در پاریس با یکدیگر دیدار کردند303 تا تکاپوهای اصلاحطلبان برای عادیسازی روابط با ایالات متحده شکل روشنتری به خود بگیرد.

