نشنال اینترست: آیا با تشدید تحریمها علیه ایران، آمریکا به هدفش میرسد؟
■ امریکا خیال میکند با اعمال تحریمها علیه ایران، پیروز میدان است■
اگر بتوان به صورت محتاطانه و صادقانه، یعنی صرفاً انجام مبادلات ضروری و توافق کردن، با کل این موضوع برخورد کنیم، عالی است. اما متأسفانه امکانپذیر به نظر نمیرسد. تحریمها، نقشی در ایالات متحده ایفا کرده است که به مراتب از سوءاستفاده از انگیزههای ایرانی فراتر میرود به نحوی که سیاست آمریکایی و روانشناسی آمریکایی را شامل میشود. به ویژه، تحریمها برای اعضای کنگره، وسیلهای برای اثبات حسن نیت ضد ایرانی خود از طریق رای دادن دوباره و دوباره به نفع روشهای جدید آسیب زدن به ایران بوده است؛ و همان طور که «تریتا پارسی» استدلال میکند، تحریمها بخشی از داستان مورد نظر آمریکاییان در داشتن توانایی ادعای پیروزی بر دشمن خارجی، بوده است.
آنچه برای این گونه فراموش کردن روابط دوجانبه خصمانه، بسیار آسان است این است که طرف دیگر دارای نیازهای سیاسی و عاطفی مشابهی است. مسلماً ایرانیان چنین نیازهایی دارند. «سید حسین موسویان» یکی از مفسرین با بصیرت در مورد کل داستان مذاکرات هستهای ایران و یکی از مقامات سابق ایران که اکنون در پرینستون است، به این جنبه میپردازد. «موسویان» توضیح میدهد چرا در صورت حصول هر گونه توافق، ایران باید بتواند چیزی را که وی و نویسنده همکار وی از آن به عنوان «آبرو» یا حفظ حیثیت، یاد میکنند، حفظ کند. وی همچنین با استناد به تاریخ گذشته شرح میدهد این موضوع در صورتی صدق نمیکند که ایران یکبار دیگر فراخوانده شود تا در ازای یک وعده یا امید صرف به رسیدن به آنچه میخواهد، سازش قابلتوجهی بکند.
■ امریکا میخواهد به هر نحوی، ایران را پای میز مذاکره بکشاند■
بنابراین یک طرف احساس نیاز میکند درباره پیروزی، با افتخار سخن بگوید، در حالی که طرف دیگر تصور میکند شکست ناگهانی نخورده است. سیاستمداران آمریکایی برای ترتیب دادن این محفل عاطفی، باید قسمت اعظم پیروزمندی خود را از آنچه واقعاً اتفاق افتاده است، از آغاز مذاکره با ایران درباره محدود کردن برنامه هستهای آن، بازنمایی کنند. اعضای کنگره، امروز (و وقتی بعداً برای انتخابات مجدد نامزد میشوند) ، میتوانند اعلام کنند که تمام این آرایی که به طرفداری از آن تحریمها میاندازند، نقش مهمی در آوردن ایران بر سر میز مذاکره دارد. پس از این گفته، آنها باید سکوت کرده، مداخله نکرده و به مذاکره کنندگان اجازه دهند به توافق برسند.