اگر عده ای در زبان تعارفات سیاسی دیپلماتیک، ملت ایران را با ملت آمریکا مقایسه می کنند و آنها را دارای آرمان های بزرگ می دانند، این حرف نمی تواند درست باشد، خود سران کاخ سفید هم می دانند که اصلا و ابدا این طور نیست، این آرمانگرایی ملت ایران است که فرهنگ در صدر آن قرار دارد و حرف اول را می زند، در حالی که در آمریکا بورس های وال استریت به آنها می گوید تا سه ماه دیگر چه طور فکر کنند و زندگی کنند، زمانی در جنگ سی و سه روزه لبنان، خانم رایس هم از آمریکایی های آرمانگرا سخن می گفت، ولی این طور نیست فقط پنج روز کاری و دو روز تفریح است که در بین مردم آمریکا حرف اول را می زند و فرهنگ در آنجا در مرحله بعدی قرار دارد، و این غول های بزرگ صنعتی و بورس های آمریکا است که سیاست، اقتصاد و طرز تفکر مردم آمریکا را در دست گرفته اند، این توهین به ملت آمریکا نیست، فقط نمی شود این دو ملت را با هم و در کنار هم مقایسه کرد.

ایرانیان دارای ملتی هستند که زودتر از تمام کشورهای مشرق زمین آسیایی، و خاور میانه برای آزادی و حذف دیکتاتوران و سلاطین خودکامه و استقرار مشروطه به رهبری روحانیون و سیاسیون آزادیخواه قیام کردند و هزاران شهید دادند، ولی به دلیل مداخلات استعماری بریتانیا در بوجود آوردن اختلافات داخلی و حذف روحانیون و نخبگان آزادی خواه سیاسی، دوباره بیشتر از نیم قرن گرفتار استبداد پهلوی شدند.

در آن زمان همه ملت های مشرق زمین و حتی خیلی از ملت های اروپایی همچون روسیه بیدار شدند و فهمیدند که چقدر از حیث علم و تمدن تکنولوژی نسبت به اروپائیان عقب مانده اند و در این میان کشورهایی بودند که تلاش خود را کردند.

حالا که جمهوری اسلامی توانسته است به طور معجزه آسایی در مدت سی سال خودش را به قله های علم و پیشرفت هم طراز با جهان امروز برساند، کشورهای های 5+1 تصمیم دارند، انرژی صلح آمیز هسته ای، و پیشرفت های دیگر ایران را که مردم ایران به بهای خون پاک عزیزترین فرزندان خود به دست آورده اند را، با وعده دادن تکه نانی از چنگ شان در بیاورند، و اینک افرادی و جریاناتی در داخل کاسه داغتر از آش شده اند و مسبوق به سابقه هم هستند و دلسوزان به نظام را با چماق تندرو بودن می کوبند.